پیام‌های تفسیر نور

1- انسان در انتخاب راه، آزاد است. مَنِ اهْتَدى‌ ... مَنْ ضَلَ‌ 2- هدايت‌پذيرى به سود خود انسان و کفر واعراض، به زيان خود اوست؛ سود و زيانى به خدا نمى‌رسد. يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ‌ ... يَضِلُّ عَلَيْها 3- هر کس، گرفتار عمل خويش است. «لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌» 4- اوّل بايد از مثبت‌ها سخن گفت، بعد از منفى‌ها. «مَنِ اهْتَدى‌» قبل از «مَنْ ضَلَّ» آمده است. 5- سنّت خدا بر آن است که کسى يا امّتى را بدون بيان و اتمام حجّت، عذاب نکند. «ما کُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا» و انبيا براى هدايت بشر، از ابتداى خلقت بوده‌اند. 6- عقل، به تنهايى براى سعادت بشر کافى نيست، هدايت انبيا لازم است. «حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا» 7- لازمه‌ى آخرت، آمدن انبياست، چون براى بازخواست شدن انسان، قبلًا بايد شرح وظايفش را از طريق پيامبران دريافت کند. وَ ما کُنَّا مُعَذِّبِينَ‌ ...