1- يکى از شيوههاى قهر و کيفر الهى، رفاه زدگى و فرورفتن در نعمتهاست.
أَرَدْنا أَنْ نُهْلِکَ قَرْيَةً ...
2- وجود مترفين در جامعه، زمينهساز قهر الهى است. فَفَسَقُوا فِيها فَحَقَ ...
3- سقوط اخلاقى و اجتماعى جامعه، به دست رؤساى مرفّه آنان است. «أَمَرْنا مُتْرَفِيها فَفَسَقُوا»
4- مرفّهان بى درد، پيش از ديگران در برابر دعوت انبيا مىايستند، چون رفاه، معمولًا سرچشمهى فساد است. «أَمَرْنا مُتْرَفِيها فَفَسَقُوا»
5- مهلت دادن به نافرمانان، سنّت الهى است. «أَمَرْنا فَفَسَقُوا فَحَقَّ»
6- تهديدهاى الهى را جدّى بگيريم و خود را اصلاح کنيم، چون عامل اجراى تهديدهاى الهى عملکرد خودماست. «فَفَسَقُوا فِيها فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ»
7- بدون اتمام حجّت، عذاب الهى نازل نمىشود. «أَمَرْنا فَفَسَقُوا فَحَقَ فدمرنا»
8- قهر و عذاب الهى، شديد است. «فَدَمَّرْناها تَدْمِيراً»
«1». تفسير کنزالدقائق.
جلد 5 - صفحه 33
9- همه چيز و همه کار با قدرت الهى انجام مىشود. «أَرَدْنا، نُهْلِکَ، أَمَرْنا، فدمرنا»