تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَلِ اللَّهُ مَوْلاکُمْ وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ (150)
بَلِ اللَّهُ مَوْلاکُمْ: بلکه خداى تعالى يار و مددکار و ناصر و اولى به تصرف و صاحب اختيار شماست. پس با کفار دوستى مکنيد و از غير خدا حق تعالى استعانت و نصرت منمائيد. وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ: و خداى تعالى بهترين يارى کنندگان است. زيرا قادر و غالب مطلق، و تمامى موجودات مقهور و مغلوب اراده تامه سبحانى خواهند بود.
تنبيه: آيه شريفه را دلالاتى است:
1- آنکه مؤمن نبايد مخالطه و مصاحبت با کفار نمايد، زيرا: الطّبع مکتسب من کلّ مصحوب: طبع انسانى دزد است، و کسب نمايد اخلاق مصاحب و همنشين خود را؛ و بالاخره معاشرت ناجنس، او را به تدريج از دين خارج
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 272
نمايد. و حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود: المرء على دين خليله و قرينه «1» شخص بر دين دوست خود و همنشين خود باشد.
2- اطاعت و پيروى کفار در مرام آنان، موجب زيانکارى در دين و دنيا و آخرت است.
3- اعلام مؤمنين به آنکه مولاى به تمام جهات نسبت به شما مؤمنين، خداى تعالى است که مولويت حق ثابت و دائم و لا يزال و لا يزول او است 4- ابلاغ به آنکه ذات احديّت سبحانى، بهترين نصرت کنندگان در تمام احوال و ازمان است. بنابراين شايسته نباشد که مؤمن حقيقى اتکال و وثوق به غير خدا نمايد، بلکه بايد تمام وثوق و توجهش به ناصر و مولاى حقيقى ذات يگانه ربوبى باشد.