کلمهى «اشد» از «شد»، به گره محکم گفته مىشود و در اينجا منظور مرحلهى رشد يتيم و استحکام جسمى و روحى در حفظ اموالش مىباشد.
قرآن دربارهى حفظ حقوق يتيم و مراعات حال او و رسيدگى و تکفّل امور يتيمان سفارش فراوان کرده است. ولى چون احتمال لغزش مالى و سوء استفاده کردن از اموال يتيمان بسيار است، لذا هشدار بيشترى لازم است، به گونهاى که از نزديک شدن به آن نيز نهى شده و تصرّف ظالمانه در اموال يتيمان، خوردن آتش شمرده شده است. «1»
وقتى اين آيه نازل شد، مسلمانان از حضور بر سر سفرهى ايتام کناره گرفتند و آنان رامنزوى ساختند. آيهى ديگرى نازل شد که مراد از نزديک نشدن، سوءاستفاده است، والّا افراد مصلح نبايد به بهانهى تقوا، يتيمان را رها کنند. «وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُکُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ» «2»
در حديث مىخوانيم: مراد از عهد و پيمانى که مورد سؤال است، محبّت و دوستى و اطاعت از علىّ عليه السلام است. «3»
«1». نساء، 10.
«2». بقره، 220.
«3». بحار، ج 24، ص 187.
جلد 5 - صفحه 57