تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ أَوْفُوا الْکَيْلَ إِذا کِلْتُمْ وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذلِکَ خَيْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلاً (35)
وَ أَوْفُوا الْکَيْلَ إِذا کِلْتُمْ: و وفا کنيد و تمام دهيد کيل را وقتى پيمائيد و
«1» تکوير آيه 8.
«2» خصال، جلد 1، باب الثلاث صفحه 113، حديث 90.
«3» بحار الانوار، جلد 75، صفحه 96، حديث 20، (به نقل از نوادر راوندى)
جلد 7 - صفحه 371
کم ننمائيد آن را. وَ زِنُوا بِالْقِسْطاسِ الْمُسْتَقِيمِ: و وزن کنيد و بسنجيد به ترازوى عدل و تساوى، ممکن است اکتفا فرموده به استقامت از امر به ايفاء وزن، زيرا به استقامت ميزان تصور ظلم و جور غالبا نشود به خلاف کيل که بسيارى اوقات کم فروشى واقع شود با استقامت آلت، چنانچه اکتفاء فرمود به ايفاء کيل از امر به تعديل، زيرا ايفاء تصور نشود بدون تعديل مکيال؛ پس امر نموده به تقويم آن. ذلِکَ خَيْرٌ: اين وفاى کيل و وزن سوىّ بهتر است براى شما در دنيا، زيرا امانتى است که موجب شود رغبت در معامله را. وَ أَحْسَنُ تَأْوِيلًا:
و نيکو است از جهت عاقبت و سر انجام سعادت. حاصل آنکه خير دنيا و آخرت در عدل است به مکيال و ميزان.
کافى- در ذيل حديثى، حضرت باقر به نقل از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمايد: و اذا طفّف المکيال و الميزان اخذهم اللّه بالسّنين و النّقص. «1» يعنى: وقتى کم نمايند مکيال و ميزان را، فرا گيرد خداى تعالى به عقوبت آن قحطى و نقصان طعام را.