برخى مفسّران مىگويند: مراد از «حکمت»، احکام ثابتى است که در آيات قبل گفته شده و در اديان ديگر هم بوده و نسخ شدنى نيست. در آيهى 22 فرمان نهى از شرک اوّلين حکمت
«1». قصص، 79.
«2». نهجالبلاغه، خطبه 193.
جلد 5 - صفحه 63
بود و در اين آيه نيز نهى از شرک، پايان حکمتهاست.
گاهى خداوند، با خطابى تند به پيامبرش، در واقع به کفّار هشدار مىدهد که اميد خود را از پيامبر قطع کنند، مثل اينکه مىفرمايد: اگر سراغ غير خدا بروى، به جهنّم افکنده مىشوى.