از جامعيّت اسلام اينکه علاوه بر مسائل اعتقادى، سياسى، نظامى واقتصادى، براى کارهاى جزئى مانند رفت وآمد بيرون خانه نيز دستور دارد. از جمله اينکه:
الف: «وَ اقْصِدْ فِي مَشْيِکَ» «1» در راه رفتن، ميانه‌رو باش.
ب: «وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً» در زمين با تکبّر و سرمستى راه نرو.
ج: «وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً» «2» بندگان خدا آنانند که در زمين با
«1». لقمان، 61.
«2». فرقان، 63
جلد 5 - صفحه 62
آرامش و بى‌تکبّر راه مى‌روند.
د: از قارون ثروتمند هم انتقاد مى‌کند که هنگام عبور در کوچه و بازار، با تکبّر و جلال و جبروت ظاهر مى‌شد. «1»
در سيره‌ى پيامبر اسلام است که وى حتّى روز فتح مکّه بر الاغى بدون پالان سوار شد.
امام حسن مجتبى عليه السلام نيز با داشتن مرکب‌هاى زياد، پياده به مکّه مى‌رفت. اينها نشانه‌ى فروتنى اولياى دين است. حضرت على عليه السلام نيز از اوصاف متّقين، راه رفتن متواضعانه را بر مى‌شمارد. «و مَشيُهم التواضع» «2»