1- اوامر و نواهى خداوند، بر پايهى حکمت، علم به نيازهاى تربيتى بشر و مطابق با عقل است. «أَوْحى إِلَيْکَ رَبُّکَ مِنَ الْحِکْمَةِ»
2- عقل و فطرت، انسان را از وحى بىنياز نمىکند، بلکه انسان نيازمند وحى است. «ذلِکَ مِمَّا أَوْحى إِلَيْکَ»
3- در زشتى شرک، همين بس که اگر پيامبر نيز در پى آن رود، نابود مىشود.
لا تَجْعَلْ ... فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ
4- غير از مکتب وحى و قانون خدا، راهها و مکاتب ديگر بيراهه است و محروميّت وملامت ودوزخ را درپى دارد. لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ ... فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ
5- پايان شرک، دوزخ ومشرک مستحقّ دورى از رحمت خداست. فَتُلْقى ...
6- مشرکان در دوزخ علاوه بر سوختن، عذاب روحى نيز دارند. «مَلُوماً مَدْحُوراً»