مشرکان، خداوند را قبول داشتند و «اللّه» را آفريدگار هستى مىدانستند، ولى بتها را شفيع خود يا شريک خدا مىپنداشتند. اين آيه وجود چنين رابطهاى را ميان خدا و بتها نفى مىکند، چون بتها نه مىتوانند قدرت را از دست خداى بزرگ بيرون آورند، نه راهى براى تقويت خود دارند.