1- همهى هستى خدا را تسبيح مىگويند، پس چرا انسان از اين کاروان عقب بماند. تُسَبِّحُ لَهُ السَّماواتُ ...
2- در آسمانها نيز موجودات زنده و با شعور هست. «مَنْ فِيهِنَّ»
3- تسبيح هستى، همراه با حمد و ستايش است. «يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ»
4- بعضى صداها را ممکن است بشنويم، امّا نمىفهميم که تسبيح است.
«لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ»
5- همهى هستى شعور دارند، ولى اطلاعات انسان از هستى ناقص است. إِنْ
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير نورالثقلين.
«3». تفسير روحالجنان.
«4». تفسير الميزان.
«5». بحار، ج 95، ص 372.
«6». بحار، ج 64، ص 27.
جلد 5 - صفحه 68
مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ ... لا تَفْقَهُونَ
6- حقايق، از غير اهلش پوشيده است. «لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ»
7- تحمّل عقايد خرافى و سخنان ناروا، برخاسته از حلم و بردبارى خداست.
عَمَّا يَقُولُونَ ... حَلِيماً غَفُوراً اگر برگشتيم حتماً او مىبخشد.