1- در دعوت به کلام نيکو، بايد خود نيکو سخن بود. «يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ»
2- کلام و گفتار خوب، زمينه‌ساز محبّت، و سخن‌ناروا، زمينه‌ساز انواع وسوسه‌هاى شيطانى است. آرى سخن نيکو، زمينه‌ى وسوسه را مى‌زدايد.
يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ ...
3- لازمه‌ى عبوديّت، خوش‌گفتارى با ديگران است. «لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ»
4- القاى دشمنى ميان مردم، کار شيطان است و کسى که چنين کند، همکار شيطان است. «يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ»
5- شيطان، همواره دشمن انسان بوده و در دشمنى لحظه‌اى درنگ نکرده است.
«إِنَّ الشَّيْطانَ کانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا»
6- شيطان در فتنه‌گرى ودشمنى‌با انسان، بسيار جدّى است. انّ ... کان ... عَدُوًّا مُبِيناً
«1». زمر، 18.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 76