تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ إِذْ قُلْنا لَکَ إِنَّ رَبَّکَ أَحاطَ بِالنَّاسِ وَ ما جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْناکَ إِلَّا فِتْنَةً لِلنَّاسِ وَ الشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ وَ نُخَوِّفُهُمْ فَما يَزِيدُهُمْ إِلَّا طُغْياناً کَبِيراً «60»
و (به يادآور) آنگاه که به تو گفتيم: همانا پروردگارت بر مردم احاطه دارد و آن رؤيايى را که نشانت داديم و آن درخت نفرين شده در قرآن را، جز براى آزمايش مردم قرار نداديم. و ما مردم را بيم مى‌دهيم، ولى (هشدار ما) جز طغيان و سرکشى بزرگ، چيزى بر آنان نمى‌افزايد.