اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا مَسَّکُم‌ُ الضُّرُّ فِي البَحرِ ضَل‌َّ مَن تَدعُون‌َ إِلاّ إِيّاه‌ُ فَلَمّا نَجّاکُم إِلَي البَرِّ أَعرَضتُم وَ کان‌َ الإِنسان‌ُ کَفُوراً (67)
جلد 12 - صفحه 282
و زماني که متوجه شد بشما ضرري در دريا از دست ميدهيد و رها ميکنيد آنچه را که ميپرستيد از خدايان خود مگر خداوند متعال را پس چون نجات داد شما را از دريا و بساحل رسيديد اعراض ميکنيد از خدا و همان الهه خود را مي پرستيد و انسان هست کافر و کفور وَ إِذا مَسَّکُم‌ُ الضُّرُّ فِي البَحرِ به اينکه دريا متلاطم شد و کشتي ملما شد و چهار موجه شد و بادها از اطراف وزيدن گرفته و مشرف بر هلاکت شديد ضَل‌َّ مَن تَدعُون‌َ الهه خود را از نظر مياندازيد و بآنها توجه نميکنيد چون ميدانيد که آنها نجات بخش نيستند (إِلّا إِيّاه‌ُ) فقط توجه بخداوند متعال ميکنيد و او را ميخوانيد و استغاثه ميکنيد فَلَمّا نَجّاکُم إِلَي البَرِّ پس چون خداوند شما را نجات داد و بخشکي رسانيد اعرضتم باز اعراض ميکنيد و بهمان شرک اولي برميگرديد وَ کان‌َ الإِنسان‌ُ کَفُوراً کفور ثبات بر کفر است که دست از کفر خود برنميدارند در خبر دارد زنديقي يعني لا مذهب که هيچ ديني اختيار نکرده و طبيعي صرف و دهري محض بود خدمت حضرت صادق عليه السّلام شرفياب شد و عرض کرد (ما الدليل علي ربک) حضرت چون از حال او با خبر بود فرمود آيا کشتي سوار شده‌اي گفت مکرر کشتي سوار شده‌ام فرمود آيا کشتي ملما شده گفت يک مرتبه غرق شد فرمود تو چه کردي گفت خود را بپاره تخته رساندم و بر او قرار گرفتم فرمود آيا در آن وقت متوجه شدي کسي هست که تو را نجات دهد گفت بلي فرمود همان پروردگار منست که گفتند در حال اضطرار هر نفسي متوجه خدا ميشود حتي حيوانات.
چنانچه نقل کردند از يک شکارچي گفت در سال خشکسالي بشکار بودم بز- کوهي از دور گودالي بنظر آورد که در او آب است بسرعت آمد ديد خشک است سر بلند کرد بطرف بالا و اشک از چشمش جاري شد فورا ابري آمد و باران شديدي گودال پر از آب شد آشاميد و رفت.