تفسیر نور (محسن قرائتی)
يَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ کِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِکَ يَقْرَؤُنَ کِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا «71»
روزى که هر گروهى از مردم را با پيشوايشان فرامى‌خوانيم، پس هر کس نامه‌ى عملش به دست راستش داده شود، پس آنان نامه‌ى خود را (با شادى) مى‌خوانند و کمترين ستمى بر آنان نمى‌شود.