کلمه‌ى «مِنَ» در «مِنَ الْقُرْآنِ»، به معناى «بعض» نيست تا دلالت کند بر اينکه بعضى از قسمت‌هاى قرآن شفاست، بلکه بيان مى‌کند که هر آنچه از قرآن کريم نازل مى‌شود، شفابخش است.
با آنکه قرآن براى هدايتِ همه است؛ «هُدىً لِلنَّاسِ» «1»* ولى تنها کسانى از اين نور بهره مى‌برند که پنجره‌ى روح خود را به سوى آن باز کنند و لجاجت و عناد را کنار گذاشته، با روحى سالم به سراغ قرآن روند؛ «هُدىً لِلْمُتَّقِينَ» «2» و لذا لجوجانِ بيماردل را جز خسارت نمى‌افزايد. مانند باران که وقتى بر مردارى ببارد، بوى تعفّن برخيزد، هر چند باران زلال و پاک است.
استدلال قرآن، رکود فکرى را شفا مى‌دهد؛ موعظه‌ى قرآن، قساوت را درمان مى‌کند؛ تاريخ قرآن تحيّر را برطرف مى‌سازد؛ زيبايى آهنگ و فصاحتش روح فرارى را
«1». بقره، 185.
«2». بقره، 2.
جلد 5 - صفحه 110
جذب مى‌کند؛ قوانين و احکامش عادات خرافى را ريشه کن مى‌سازد؛ تلاوت و تدبر در آن، بيمارى غفلت را شفا مى‌بخشد؛ تبرّک به آن، امراض جسمى را شفا مى‌دهد و رهنمودهاى آن، تاريکى‌ها را روشن مى‌کند.
شفاى قرآن با شفاى داروهاى مادّى تفاوت‌هاى زيادى دارد. داروى قرآن، ضررى را به دنبال ندارد، کهنه نمى‌شود و تاريخ مصرف ندارد. شفا يافته‌ى قرآن عامل شفاى ديگران مى‌شود. در نسخه‌ى شفاى قرآن اشتباه نيست، هميشه و در اختيار همه است، طبيب اين دارو، هم ما را مى‌شناسد، هم دوستمان دارد و هم نتيجه‌ى نسخه‌اش ابدى است، نسخه و داروى او هم مشابه ندارد.
حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد: «فان القرآن شفاء من اکبر داء و هوالکفر و النفاق و الغى و الضلال» «1»، قرآن درمان بزرگ‌ترين دردهاست که کفر و نفاق و گمراهى باشد.
خداوند رحمت را بر خود لازم نموده است: «کَتَبَ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ» «2» و پيامبرش را براى جهانيان، رحمت قرار داده است، «رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ» «3» هم امّتش نسبت به هم رحمت دارند، «رُحَماءُ بَيْنَهُمْ» «4» و هم کتابش رحمت است. «شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ»