«حق»، به معناى ثابت و باقى است. لذا خدا و هرچه از سوى او باشد، حقّ است. «حق» يکى از نام‌هاى خداوند است. کلمه‌ى «زهوق» به معناى رفتن است. «زهق نفسه» يعنى روح از بدنش خارج شد.
براى اين آيه مصاديقى همچون ظهور اسلام، ورود به مدينه، فتح مکّه و شکستن بت‌ها را گفته‌اند که در همه‌ى آنها باطل شکست خورده است. ولى آيه داراى مفهوم گسترده‌اى است و فناى باطل و بقاى حق را نويد مى‌دهد.
بقاى حقّ و نابودى باطل، يک سنّت وقانون الهى است، نه پندارى و تصادفى، هر چند پيروان حقّ کم و طرفداران باطل زياد باشند. چرا که حقّ همچون آب، ثابت و ماندگار و باطل مانند کف، ناپايدار و فانى است. «فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْکُثُ فِي الْأَرْضِ» «1»
قرآن مى‌فرمايد: «نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْباطِلِ فَيَدْمَغُهُ» «2» ما حقّ را بر سر باطل مى‌کوبيم و آن را نابود مى‌سازيم. و در اين صورت است که باطل رفتنى است. بنابراين حقّ بايد باقدرت و کوبنده بر باطل هجوم آورد.
«1». رعد، 17.
«2». انبياء، 18.
جلد 5 - صفحه 109