1- خداوند با بيان گواه بودن و علم خود به برخوردهاى بىمنطق کفّار، پيامبر را دلدارى مىدهد. «قُلْ کَفى بِاللَّهِ»
2- تکيهگاه پيامبران خداست، لذا قاطعيّت دارند وعقبنشينى ندارند. «کَفى بِاللَّهِ»
3- خداوند با مشرکان اتمام حجّت کرده است، بنابراين به مجادلات بايد پايان داد. «کَفى بِاللَّهِ شَهِيداً»
4- ايمان به علم و آگاهى خداوند، سبب دورى از انحراف وبهانهجويى است.
«کَفى بِاللَّهِ شَهِيداً»
5- شاهد بايد عالم، دقيق و بصير باشد. شَهِيداً ... خَبِيراً بَصِيراً
6- خداوند، هم شاهد آن است که پيامبر به وظيفهاش عمل کرده است، هم از لجاجت و سرسختى يا ايمان و تسليم بندگانش آگاه است. کَفى بِاللَّهِ شَهِيداً ...
إِنَّهُ کانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 121