1- ستايش خدا را از خدا بياموزيم. قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ ...
2- دليل اختصاص ستايشها به خدا، بىنيازى اوست. «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً»
3- عظمت و بزرگى خدا را عظمتى ويژه دانسته و او را بىنياز مطلق بدانيم. «کَبِّرْهُ تَکْبِيراً»
«الحمدللّه ربّ العالمين
»
«1». تفسير مجمعالبيان ونمونه.
جلد 5 - صفحه 137
سورهى کهف
اين سوره، يکصد وده آيه دارد، و جز آيهى 28، همهى آن در مکّه نازل شده است. در اين سوره از داستان اصحاب کهف و داستان موسى و خضر و داستان ذوالقرنين «1» و مسائل مبدأ و معاد بحث شده است.
مشرکان قريش افرادى را از مکّه به مدينه فرستادند تا ماجراى بعثت حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و نشانهى صداقت او را از علماى يهود بپرسند. علماى يهود به فرستادگان مشرکان گفتند: از او سه چيز سؤال کنيد؛ اگر دو چيز را جواب داد و يکى را بىپاسخ گذاشت، او صادق است. دربارهى اصحاب کهف، ذوالقرنين و روح بپرسيد. اگر از اصحاب کهف و ذوالقرنين جواب داد، ولى از روح جواب نداد، او پيامبر است. «2»
در فضيلت اين سوره و آثار تلاوت آن، احاديث بسيارى است که به چند نمونه آن اشاره مىشود: هرکه اين سوره را بخواند از فتنهى دجّال بيمه است.
تلاوت آن در شب جمعه، سبب آمرزش گناهان تا جمعهى ديگر و سه روز بعد از آن مىشود. تلاوت آيهى آخر آن سبب بيدار شدن در هر ساعتى از شب که بخواهيد مىگردد. تلاوت اين سوره مانع از عذاب دوزخ و مانع ورود شيطان به خانهاى است که در آن شب، اين سوره خوانده شده است.
به هر حال خواندن و تلاوت همراه با فهميدن و عمل کردن، رمز رسيدن به برکات قرآن است.
«1». اين سه داستان فقط در اين سوره بيان شده است.
«2». تفسير درّالمنثور.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 138