1- پيامبر بايد شبهات را برطرف کند. «قُلِ»
2- نام‌هاى خدا، همه به يک حقيقت برمى‌گردد و عين ذات اوست. «أَيًّا ما تَدْعُوا»
3- اسماى حُسنى وبرترين صفات، مخصوص خداوند است. «فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى»
4- چون از سويى خدا و کمالاتش بى‌نهايت است، و از سوى ديگر عقل و کلمات انسان محدود، بهترين راه آن است که خدا را به نام‌هايى بخوانيم که از خود او و قرآن گرفته‌ايم، وگرنه انسان ممکن است به انحراف افتد واسم‌هاى نامناسب براى خدا بتراشد. «الْأَسْماءُ الْحُسْنى»
5- در دعا خواندن، انسان آزاد است که خدا را به هر يک از نام‌هايش که مى‌خواهد، بخواند. أَيًّا ما تَدْعُوا ...
6- در همه‌ى نام‌هاى خدا، بهترين معانى و مقدّس‌ترين مفاهيم به کار رفته است.
«فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى»
7- اسلام، دينى ميانه و معتدل است، حتّى قرائت نمازش بايد با صدايى ميانه باشد. «وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِکَ سَبِيلًا»
8- اسلام، غير از نيّت و عمل، به شيوه و کيفيّت عمل هم نظر دارد. نماز بايد روى آداب خاصّ خوانده شود. «لا تَجْهَرْ لا تُخافِتْ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِکَ»
«1». تفسير ابوالفتوح رازى.
«2». تفاسير طبرى، الميزان و مجمع‌البيان.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 134