تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ (158) وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ‌: و اگر هر آينه بميريد اى مؤمنان با رضاى الهى يا در جهاد کشته شويد، يعنى به هر وجهى که ازهاق روح شما شود، لَإِلَى اللَّهِ تُحْشَرُونَ‌: هر آينه به سوى جزاى الهى بازگشت خواهيد نمود. تبصره: آيه شريفه را دلالاتى است: 1- اعلام به آنکه مغفرت و رحمت الهى در مقابل زخارف و عوارضات دنيا از مال و منال، مقايسه نشود، زيرا خير به تمام جهات، هر آينه مغفرت و رحمت سبحانى است که نتيجه اخروى و باقى است به سعادت ابدى، لکن مال دنيا فانى و بسا شود و زر و وبال پيدا کند. 2- سفر در جهاد موجب نشود تقدم اجل را، و اگر تقدير الهى واقع شود به موت و قتل در راه خدا، واهمه نداشته باشيد، زيرا مغفرت و رحمت بعد از مرگ‌ تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 283 بهتر است از دنيا و منافع آن که اهل دنيا جمع کنند. 3- موت امرى است مسلم و حتم، و هر کس به هر جا و مکانى که باشد، شربت مرگ را خواهد چشيد. بنابراين موت به عنوان شهادت در راه خدا به درجات، اولى و افضل و اشرف باشد، و لذا حضرت سيد الشهداء عليه السّلام روز عاشورا فرمود: لئن کانت الدّنيا تعدّ نفيسة فدار ثواب اللّه اعلى و انبل‌ و ان کانت الابدان للموت انشأت‌ فقتل امرء بالسّيف فى اللّه افضل‌ «1»