تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ تَتَزاوَرُ عَنْ کَهْفِهِمْ ذاتَ الْيَمِينِ وَ إِذا غَرَبَتْ تَقْرِضُهُمْ ذاتَ الشِّمالِ وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ ذلِکَ مِنْ آياتِ اللَّهِ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً «17»
و (اگر آنجا بودى) خورشيد را مى‌ديدى که هنگام طلوع، به سمت راست آنان متمايل مى‌شود وچون غروب کند، ايشان را وامى‌گذارد وبه چپ متمايل مى‌گردد و آنان در محلّى وسيع از آن غار قرار داشتند. اين از آيات و نشانه‌هاى خداست.
هر کس را خدا هدايت کند، او هدايت يافته‌ى واقعى است و هر که را به بيراهه واگذارد وگمراه کند، هرگز براى او ياورى راهنما نخواهى يافت.