تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ کَذلِکَ بَعَثْناهُمْ لِيَتَسائَلُوا بَيْنَهُمْ قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ کَمْ لَبِثْتُمْ قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالُوا رَبُّکُمْ أَعْلَمُ بِما لَبِثْتُمْ فَابْعَثُوا أَحَدَکُمْ بِوَرِقِکُمْ هذِهِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَلْيَنْظُرْ أَيُّها أَزْکى طَعاماً فَلْيَأْتِکُمْ بِرِزْقٍ مِنْهُ وَ لْيَتَلَطَّفْ وَ لا يُشْعِرَنَّ بِکُمْ أَحَداً «19»
وما آنگونه (که خوابشان کرديم)، آنان را (از خوابى که شبيه مرگ بود) برانگيختيم تا ميان خود از يکديگر پرسش کنند. يکى از آنان گفت: چه مدّت (در اين غار) مانده‌ايد؟ گفتند: يک روز يا بخشى از روز. (سرانجام) گفتند:
پروردگارتان داناتر است که چه مقدار مانده‌ايد. پس يکى از خودتان را با اين پولتان به شهر بفرستيد تا ببيند کدام يک غذاى پاکيزه‌ترى دارد، پس غذايى از آن برايتان بياورد و بايد (در اين کار) زيرکى و دقّت به خرج دهد، و مبادا کسى را از شما آگاه کند!