1- حضور در قيامت و عرضه بر پروردگار، قطعى است. «وَ عُرِضُوا عَلى رَبِّکَ»
2- طبقات دنيوى در قيامت از بين مىرود و همهى مردم، توانگر و فقير در يک صف قرار مىگيرند. «صَفًّا»
3- نظم، ارزشى است که هم در دنيا مطرح است، هم در آخرت، هم در جامعه و هم در عبادت. عُرِضُوا ... صَفًّا
4- نحوهى حضور در قيامت، مانند هنگام تولّد و حضور در دنياست؛ عاجز، گريان و عريان. «1» «کَما خَلَقْناکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ»
5- معاد جسمانى است. جِئْتُمُونا کَما خَلَقْناکُمْ ...
6- آفرينش مجدّد در قيامت، همچون آفرينش در دنياست. «کَما خَلَقْناکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ»
7- کافران، دليلى بر انکار معاد ندارند. «بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّنْ نَجْعَلَ لَکُمْ مَوْعِداً»