1- در قيامت، هم نامهى عمل هر فرد به دستش داده مىشود، هم کتابى در برابر همه قرار داده مىشود. «وَ وُضِعَ الْکِتابُ»
2- نگرانى و هراس مجرمان، از عملکرد ثبت شدهى خويش است، نه از خداوند.
«مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ»
3- قيامت، روز حسرت و افسوس مجرمان است. «يا وَيْلَتَنا»
علم افراد به عملکرد خودشان در قيامت چنان است که گويا همه با سواد مىشوند، چون کتاب و خواندن براى همه مطرح است. وُضِعَ الْکِتابُ ... مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ
5- عملهاى انسان داراى درجات است. «صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً»
6- قيامت، صحنهى تجسّم عملهاى انسان است. «وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً»
7- داشتن عدالت وظلم نکردن، لازمه ربوبيّت الهى است. «وَ لا يَظْلِمُ رَبُّکَ أَحَداً»