برگزیده تفسیر نمونه
(آیه 49)- سپس به مراحل دیگر از این رستاخیز بزرگ پرداخته، میگوید:
«و کتاب [کتابی که نامه اعمال همه انسانهاست] در آنجا گذارده میشود» (وَ وُضِعَ الْکِتابُ).
«پس گنهکاران را میبینی که از آنچه در آن است ترسان و هراسانند» (فَتَرَی الْمُجْرِمِینَ مُشْفِقِینَ مِمَّا فِیهِ).
در این هنگام فریاد بر میآورند «و میگویند: ای وای بر ما! این چه کتابی است که هیچ عمل کوچک و بزرگی را فرو نگذاشته مگر این که آن را به شمار آورده است» (وَ یَقُولُونَ یا وَیْلَتَنا ما لِهذَا الْکِتابِ لا یُغادِرُ صَغِیرَةً وَ لا کَبِیرَةً إِلَّا أَحْصاها).
علاوه بر این سند کتبی اصولا «همه اعمال خود را حاضر میبینند»! (وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً). خوبیها و بدیها، ظلمها و عدلها، هرزگیها و خیانتها، همه و همه در برابر آنها تجسّم مییابد! در واقع آنها گرفتار اعمال خودشان هستند: «و پروردگارت به هیچ کس ستم نمیکند» (وَ لا یَظْلِمُ رَبُّکَ أَحَداً).
آنچه دامن آنها را میگیرد کارهایی است که در این جهان انجام دادهاند بنا بر این از چه کسی میتوانند گله کنند جز از خودشان.
راستی ایمان به چنین دادگاهی چقدر در تربیت انسان و کنترل شهوات او
ج3، ص49
مؤثر است؟ و چقدر آگاهی و بیداری و توجه به مسؤولیتها به انسان میبخشد؟
آیا ممکن است انسان به چنین صحنهای ایمان قاطع داشته باشد باز هم گناه کند؟!