تفسیر نور (محسن قرائتی)
قالَ أَ رَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانِيهُ إِلَّا الشَّيْطانُ أَنْ أَذْکُرَهُ وَ اتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَباً «63»
(آن جوان) گفت: آيا به ياد دارى وقتى که به صخره پناه برديم و من (پريدن) ماهى (به دريا) را فراموش کردم (که براى تو بگويم) و کسى جز شيطان آن را از ياد من نبرد، تا آن را يادآورى کنم. و (در کمال) شگفتى ماهى راه خود را در دريا پيش گرفت (و رفت).
جلد 5 - صفحه 197