1- هر دوره‌ى آموزشى، نياز به حرکت دارد و تنوّع در مکان براى آموزش‌هاى جديد، يک ارزش است. «فَانْطَلَقا»
2- ملّتى که سقوط اخلاقى کند، از دادن نان به پيامبر اولواالعزم هم خوددارى مى‌کند. «فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما» (البتّه اين در صورتى است که آنان را مى‌شناختند.)
3- آنان که از مهمانانى غريب پذيرايى نکنند، قابل نکوهش‌اند. فَأَبَوْا ...
4- بى‌اعتنايى و بى‌مهرى مردم، در کار ما تأثير منفى نگذارد. «فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما»
5- انبيا گاهى در شدّت نياز به سر مى‌بردند. «اسْتَطْعَما»
6- گرچه نيازمندان به حداقل قناعت کنند، ولى کرامت انسانى مى‌گويد که در حدّ ضيافت پذيرايى کنيد. اسْتَطْعَما ... يُضَيِّفُوهُما
جلد 5 - صفحه 208
7- لازم نيست مهمان هميشه آشنا باشد، از مهمان غريب و ابن‌السبيل هم بايد پذيرايى کرد. «فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما»
8- بايد نواقص را اصلاح و تعمير کرد، نه آنکه هر چيز عيب دار را بى‌ارزش پنداشت و از آن دست کشيد. فَوَجَدا فِيها جِداراً ... فَأَقامَهُ
9- اولياى الهى اهل کينه و انتقام نيستند. گرچه آنان را مهمان نکردند، ولى خضر به آنان خدمت کرد. «فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُما- فَأَقامَهُ»
10- پيامبران بر مال و جان مردم ولايت دارند که هرگونه تصرّف کنند و نياز به کسب اجازه از مالک ندارند. «فَأَقامَهُ»
11- همه جا منطقِ «اوّل معاش سپس کار» و «اوّل تأمين سپس تمکين»، درست نيست. پيامبرِ گرسنه، مجّانى کارگرى مى‌کند. ابوا ... فَأَقامَهُ وقتى نياز را ديديم، دست به کار شويم و منتظر دعوت و بودجه و همکار و آيين‌نامه نباشيم. «جِداراً فَأَقامَهُ»
12- کار کردن براى خدا بدون گرفتن مزد، عيب نيست. «فَأَقامَهُ»
13- وقتى کارى را مفيد و لازم تشخيص داديم، به انتقاد اين و آن کارى نداشته باشيم. «لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْراً»
14- کار کردن و مزد گرفتن و اجير شدن ننگ نيست. «لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْراً»
15- اولياى خدا براى پول کار نمى‌کنند. «لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْراً»