1- کودک نابالغ نيز مى‌تواند مالک باشد، امّا شرط تصرّف در اموال، توانمندى و رشد است. «کَنْزٌ لَهُما حتى يَبْلُغا أَشُدَّهُما»
2- ذخيره سازى ثروت براى فرزندان، جايز است. «کَنْزٌ لَهُما وَ کانَ أَبُوهُما صالِحاً»
ولى زراندوزى اگر بدون انفاق باشد ممنوع است.
3- حفظ اموال يتيمان، واجب است. «لِغُلامَيْنِ يَتِيمَيْنِ»
4- کارهاى خوبِ پدر، در زندگى فرزندان اثر دارد. «أَبُوهُما صالِحاً»
5- خضر، پيامبر بوده است. «ما فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي»
6- گاهى حوادث داراى تحليل و تفسير عميق و در مسير رشد انسان است. هدف از اين دوره‌ها، رشد موسى بود. «فَأَرادَ رَبُّکَ رَحْمَةً مِنْ رَبِّکَ»
7- در برابر خدا بايد مؤدّبانه سخن گفت. حضرت خضر آنجا که سخن از عيب و نقص است، به خود نسبت مى‌دهد، «فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَها» و آنجا که محدوده‌ى کارالهى است، به خدا نسبت مى‌دهد. «فَأَرادَ رَبُّکَ أَنْ يَبْلُغا أَشُدَّهُما»
8- اراده‌ى اولياى خدا، اراده خداست. «أَرَدْتُ، أَرَدْنا*، فَأَرادَ رَبُّکَ»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». به گفته دوست دانشمندمان آقاى کلباسى: اگر در قرآن کلمات «قرية» و «مدينة» را بررسى کنيم مشاهده خواهيم کرد که مدينة در مواردى است که در آن نور هدايت تابيده باشد و هرکجا نور هدايت نباشد، قرية گفته شده است.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 216