1- اولياى خدا کار لغو و بى‌جهت نمى‌کنند، گرچه در ظاهر خلاف به نظر آيد.
«أَمَّا الْغُلامُ»
2- مرگ فرزند، بهتر از آن است که بد عاقبت و موجب فساد و طغيان شود.
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». «کلّ مولودٍ يولد على الفطرة حتّى يکون ابواه يهوّدانه و ينصّرانه». بحار، ج 3، ص 282.
جلد 5 - صفحه 213
«يُرْهِقَهُما طُغْياناً وَ کُفْراً»
3- خداوند به پدر و مادر با ايمان، عنايت خاص دارد. «أَبَواهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينا»
4- گاهى جسم بايد فداى فکر بشود. فرزند کشته مى‌شود تا ايمان پدر و مادر محفوظ بماند. «فَخَشِينا أَنْ يُرْهِقَهُما»
5- بايد فتنه‌ها را پيش‌بينى کرد و از ريشه خشکاند. «فَخَشِينا أَنْ يُرْهِقَهُما»
6- طغيان و سرکشى زمينه‌ى کفر است. (طغيان» قبل از «کفر» آمده است.)
7- اراده‌ى مردان خدا، اراده‌ى خداست. «فَأَرَدْنا أَنْ يُبْدِلَهُما»
8- اولياى خدا هم مسئوليّت دارند و هم در انديشه‌ى آينده‌ى مردم مى‌باشند.
«فَأَرَدْنا أَنْ يُبْدِلَهُما»
9- گاهى دليل گرفتار شدن مؤمنين به بعضى ناگوارى‌ها، حفظ ايمان و عقيده خود آنان است. «يُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَيْراً مِنْهُ»
10- اگر خداوند چيزى را از مؤمن گرفت، بهتر از آن را به او مى‌دهد. «يُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَيْراً مِنْهُ»
11- از بين رفتن فرزند ناصالح و جايگزينى آن با فرزند صالح، جلوه‌اى از ربوبيّت خداوند است. «يُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَيْراً مِنْهُ»
12- تنها پاکى و صلاح فرزندان کافى نيست، بايد نسبت به پدر و مادر مهربان باشند. «زَکاةً وَ أَقْرَبَ رُحْماً»
13- آنچه ارزش است، سلامت، پاکى ومحبّت به والدين است، نه دختر يا پسر بودن فرزند. «زَکاةً وَ أَقْرَبَ رُحْماً»
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 214