نکته‌های تفسیر نور

در دعايى که حضرت على عليه السلام تعليم آن جوان بلخى داد، (دعاى مشلول) مى‌خوانيم: «يا من نصر ذى القرنين على ملوک الجبابرة» اى خدايى که ذوالقرنين را بر پادشاهان ستمگر جلد 5 - صفحه 218 پيروز کردى. و در حديثى آن حضرت، ذوالقرنين را کسى مى‌داند که نشانه‌ى پادشاهى و نبوّت داشته و به همه چيز، آگاهى داشته تا حقّ را از باطل بشناسد و خداوند شهرها و دلها را تسليم او گرداند. «1» ذوالقرنين و سليمان، دو مؤمن بودند که حاکم زمين شدند و بخت النصر و نمرود دو کافر که حاکم زمين شدند. «2» قدرتى را که خداوند به اولياى خويش مى‌دهد، (همچون حضرت سليمان و يوسف و برخى مؤمنان) براى استفاده در راه خداست. قرآن درباره بندگان خوب خدا مى‌فرمايد: الَّذِينَ إِنْ مَکَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ ... «3» آنان کسانى هستند که اگر تمکّن و قدرت به آنان دهيم به اقامه‌ى نماز و پرداخت زکات و احياى امربه‌معروف و نهى‌از منکر مى‌پردازند. واز کسانى که از قدرت خود در مسير ناحق استفاده کنند، انتقاد کرده و مى‌فرمايد: «کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ مَکَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ» «4» چه بسيار کسانى را که پيش از شما هلاک کرديم، زيرا از قدرت وحکومت خود سوءاستفاده مى‌کردند.