تفسیر نور (محسن قرائتی)
ثُمَّ أَتْبَعَ سَبَباً «92» حَتَّى إِذا بَلَغَ بَيْنَ السَّدَّيْنِ وَجَدَ مِنْ دُونِهِما قَوْماً لا يَکادُونَ يَفْقَهُونَ قَوْلًا «93»
سپس (براى سفرى ديگر از اسبابى که در اختيار داشت) سببى را پيگيرى کرد. تاآنگاه که به ميان دو سدّ (کوه) رسيد، پشت آن دو کوه مردمى را يافت که گويا هيچ سخنى را نمى‌فهميدند.