تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا يا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِنَّ يَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنا وَ بَيْنَهُمْ سَدًّا (94)
قالُوا يا ذَا الْقَرْنَيْنِ: گفتند: اى ذو القرنين، يعنى مترجم ايشان گفت يا به رموز و اشاره او را اعلام نمودند که: إِنَّ يَأْجُوجَ وَ مَأْجُوجَ مُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ: بدرستى که يأجوج و مأجوج فساد کنندگانند در زمين، از پشت اين کوه بيرون آيند و از گياه آنچه باشد بخورند، و هر چه خشک است ببرند، و تمام انعام ما را مى‌کشند و مى‌خورند و اگر چهارپا نيابند، آدميان را مى‌خورند.
اکثر مفسران «1» روايت نموده از حذيفه که: سؤال نمودم از حضرت نبوى صلى اللّه عليه و آله از يأجوج و مأجوج، فرمود: يأجوج امتى و مأجوج امتى، هر يک چهارصد طايفه‌اند، و مردى از ايشان نميرد تا هزار فرزند از صلب خود بيند، و سه صنف هستند:
صنفى مانند درختان بلند قامت؛ و صنفى طول و عرضشان مساوى، و اين طايفه‌اند که هيچ کوه و آهنى در پيش آنها قوام ندارد؛ و صنفى يک گوش خود را فرش و گوش ديگر را لحاف خود کنند، و
«1» منهج الصادقين ج 5 ص 382- مجمع البيان ج 3 ص 494- نور الثقلين ج 3 ص 307.
جلد 8 - صفحه 118
نمى گذرند به فيلى و شترى و خوکى و حيوانى، مگر آنکه آنها را مى‌خورند، و هر که از آنها بميرد او را بخورند، مقدمه آنها شام و دنباله آنها در خراسان و نهرهاى مشرق و درياچه مازندران باشد.
فَهَلْ نَجْعَلُ لَکَ خَرْجاً: پس آيا مقرر سازيم براى تو خرجى و قرار دهيم از مالهاى خود براى تو مزدى. عَلى أَنْ تَجْعَلَ بَيْنَنا وَ بَيْنَهُمْ سَدًّا: بر شرط آنکه قرار دهى ميان ما و آنها سدى که منع کند ايشان را از بيرون آمدن.