اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِين‌َ کانَت أَعيُنُهُم فِي غِطاءٍ عَن ذِکرِي وَ کانُوا لا يَستَطِيعُون‌َ سَمعاً (101)
کساني هستند که چشمهاي آنها در پرده است از ياد خداوند و هستند که استطاعت شنيدن فرمايشات را ندارند کانّه گوش ندارند الّذين صفت الکافرين که در آيه قبل ذکر شده کانَت أَعيُنُهُم فِي غِطاءٍ عَن ذِکرِي از براي انسان دو قسم چشم و گوش هست چشم و گوش سر و چشم و گوش قلب و مراد چشم قلب است والا بچشم سر انبياء و معجزات آنها را مشاهده ميکردند و مراد از غطاء چشم قلب سياهي دل قساوت قلب عصبية حمية جاهليت که روي قلب را پوشانيده ابدا توجه نمي‌کنند و متنبه نمي‌شوند و مراد از ذکري اينکه بياد خدا نمي‌افتند بدستورات او عمل نمي‌کنند معجزات انبياء را سحر ميشمارند آنها را مجنون و کاهن و کذاب و مفتري مي‌پندارند وَ کانُوا لا يَستَطِيعُون‌َ سَمعاً هوي و هوس و شهوات نفسانيه و حب زخارف دنيوي گوش قلب آنها را کر کرده ابدا تاثيري در قلوب آنها ندارد و اينکه
جلد 12 - صفحه 406
صفات اختصاص بکفّار ندارد هر که داراي آنها باشد در حکم کفّار محسوب ميشود از مخالفين و معاندين و ضالّين و مضلّين و امثال اينها.