اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِين‌َ ضَل‌َّ سَعيُهُم فِي الحَياةِ الدُّنيا وَ هُم يَحسَبُون‌َ أَنَّهُم يُحسِنُون‌َ صُنعاً (104)
کساني هستند که سعي آنها در زندگاني و اعمال آنها در ضلالت و گمراهي است ولي آنها گمان ميکنند آنها خوبي ميکنند و کارها و اعمال آنها صحيح و بجا و خوبست مصداق اينکه آيه شريفه امروز در جامعه بسيار است مردان ريش ميتراشند زلف ميگذارند کسب حرام ميکنند تنزيل ميگيرند آلات ساز و آواز در منازل و مغازه‌ها کوک ميکنند سينما و تماشاخانه ميروند ظلم و تعدّي و تقلّب رواج دارد زنها مکشوفه بيرون ميآيند و و و و تمام اينها را عمل خوب ميشمارند و اگر کساني که از اينکه امور اجتناب ميکنند آنها را سفيه و جاهل و کهنه پرست و امل ميشمارند و در باب اصول گفته‌ايم که علّة بسا معمّم ميشود و بسا مخصّص مثلا اگر گفتند الخمر حرام لانه مسکر شامل هر مسکري ميشود و اگر بر فرض خمري باشد که مسکر نباشد خارج است لذا الَّذِين‌َ ضَل‌َّ سَعيُهُم فِي الحَياةِ الدُّنيا بمنزله علّت است شامل غير کفّار هم ميشود کساني که مصداق وَ هُم يَحسَبُون‌َ أَنَّهُم يُحسِنُون‌َ صُنعاً هستند.
408