اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
أُولئِک‌َ الَّذِين‌َ کَفَرُوا بِآيات‌ِ رَبِّهِم وَ لِقائِه‌ِ فَحَبِطَت أَعمالُهُم فَلا نُقِيم‌ُ لَهُم يَوم‌َ القِيامَةِ وَزناً (105)
اينها کساني هستند که کافر شدند بآيات پروردگار آنها و بلقاء فرداي قيامت و اثار قدرت او را پس حبط شد اعمال آنها پس ما براي آنها روز قيامت بر پا نميکنيم و زني و ميزان عملي اولئک آن کساني که در آيه قبل گفتيم که سعي آنها در ضلالت است و اعمال خود را خوب ميدانند الّذين کساني هستند کَفَرُوا بِآيات‌ِ رَبِّهِم بانبياء و معجزات آنها و کتب آسماني بالاخص قرآن مجيد و باوصياء آنها و بدستورات الهي کافر شدند انبياء را کاذب ساحر مفتري و معجزات را سحر شمردند و لقائه مراد لقاء در قيامت است که آثار عظمت و کبريايي و مثوبات و عقوبات بارز و ظاهر ميشود نه آنچه مجسّمه ميگويند که خدا را مؤمنين مي‌بينند که بر تخت جلوس کرده و کفّار محجوبند فَحَبِطَت أَعمالُهُم چون اسلام و ايمان شرط صحت کل‌ّ اعمال است و بدون او باطل و عاطل است و همين معناي حبط است فَلا نُقِيم‌ُ لَهُم يَوم‌َ القِيامَةِ وَزناً کسي که عمل ندارد و کليه اعمالش حبط شده چه ميزاني بر او نصب شود شود بدون ميزان و حساب و صراط و نامه عمل در جهنم و عذاب وارد ميشوند، چنانچه مؤمنيني که بدون گناه وارد محشر ميشوند بدون حساب و ميزان داخل بهشت ميشوند بلي حساب و ميزان براي کسانيست که هم عمل صالح دارند و هم معاصي و با ايمان وارد ميشوند بتفاوت درجات و مراتب.