«حبط»، در لغت آن است که شکم حيوان به خاطر خوردن گياه سمّى باد کند و آن را در معرض مرگ قرار دهد که هر کس مى‌بيند، مى‌پندارد حيوانى سالم و پرگوشت است، در حالى که در شکم آن باد و خودش مسموم است.
تباه شدن اعمال انسان را نيز از اين رو حبط مى‌گويند که آنان توسط گناهان، مسموم و توخالى و در معرض نابودى قرار گرفته‌اند.
مردم در قيامت سه گروهند:
الف: گروهى که از خوبى نياز به ميزان ندارند.
ب: گروهى که از بدى و شقاوت نياز به ميزان ندارند. «فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً»
ج: گروهى متوسّط که بايد عمل‌هايشان محاسبه گردد. «فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ. فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ. وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ. فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ» «1»
«1». قارعه، 6- 9.
جلد 5 - صفحه 234