1- قرآن به تنهايى کافى نيست، براى هدايت مردم رهبر الهى نيز لازم است.
«کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْکَ لِتُخْرِجَ»
2- فلسفهى نزول کتابهاى آسمانى و بعثت انبيا، نجات بشر از ظلمتهاست.
لِتُخْرِجَ النَّاسَ ...
از ظلمت جهل به نور علم، از ظلمت کفر به نور ايمان، از ظلمت تفرقه به نور وحدت و از ظلمت گناه به نور تقوا.
3- مايهى تبليغ و ارشاد بايد قرآن باشد. کِتابٌ ... لِتُخْرِجَ
4- ظلمتها بسيارند، امّا نور يکى است. حقّ يکى، ولى باطل زياد است.
الظُّلُماتِ ... النُّورِ (نور مفرد و ظلمات جمع آمده است.)
5- پيامبران وکتابهاى آسمانى وسيلهى هدايتند، اصل هدايت با اذن خداست.
«بِإِذْنِ رَبِّهِمْ»
6- راه خدا، راه عزّت و سربلندى و کمال است. «إِلى صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ»