اين آيه يکى از مصاديق تذکر و توجّه به «ايام الله» است که در آيه‌ى پنجم اين سوره مطرح شد. «وَ ذَکِّرْهُمْ بِأَيَّامِ اللَّهِ»
به گفته شيخ طوسى در تفسير تبيان، شک با ريب فرق دارد. شک، ترديد طبيعى است ولى ريب، شکى است که با سوء ظنّ و تهمت همراه باشد.
شکى که زمينه تحقيق و قبول حقيقت شود، شکّ سازنده و مفيد است، ولى شکّى که در برابر بيّنات و معجزات مطرح است، همان لجاجت و شکّ مخرّب و باز دارنده‌ى انسان از
جلد 4 - صفحه 392
پذيرش حقّ است. لَفِي شَکٍ ... إِلَيْهِ مُرِيبٍ
جمله «فَرَدُّوا أَيْدِيَهُمْ فِي أَفْواهِهِمْ» را مى‌توان به چند صورت معنا کرد:
الف: مخالفان با گذاشتن دست بر دهان حقّگويان، صداى آنان را در گلو خفه مى‌کردند.
ب: معجزات و دلايل انبيا به قدرى محکم بود که گويا دست مردم را گرفته بردهانشان گذاشتند، کنايه از اينکه زبان مردم در برابر حقّ، بسته شد و حرفى براى گفتن نداشتند.
ج: مخالفان انبيا از شدت خشم، انگشتان خود را گاز مى‌گرفتند.
د: مخالفان انبيا، در حضور پيامبر دستان خود را بر دهانشان قرار مى‌دادند. کنايه از اينکه ساکت شوند و موعظه‌اى نکنند.