1- اعتقاد به خدا، فطرى و بديهى است و سزاوار شک نيست. «أَ فِي اللَّهِ شَکٌّ»
2- در کنار عقل و فطرت، محبّت و دعوت نيز لازم است. أَ فِي اللَّهِ شَکٌ ... يَدْعُوکُمْ لِيَغْفِرَ لَکُمْ
3- دين انسان را به پاکى از آلودگى‌ها دعوت مى‌کند. يَدْعُوکُمْ لِيَغْفِرَ ... ذُنُوبِکُمْ
4- خداوند طالب غفران و آمرزش گناهان انسان است. «يَدْعُوکُمْ لِيَغْفِرَ لَکُمْ»
5- توبه و اطاعت از خداوند باعث تاخير اجل انسان مى‌شود. يَدْعُوکُمْ ... يُؤَخِّرَکُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
6- خداوند از روى مهر، به هدايت دعوت مى‌کند و از روى لطف تا پايان عمر
جلد 4 - صفحه 394
مهلت انتخاب مى‌دهد. «يَدْعُوکُمْ- يُؤَخِّرَکُمْ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى»
7- عمر هر انسانى، از پيش اندازه‌گيرى و تعيين شده است. «إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى»
8- تعصّبات قومى و نژادى، مانع پذيرفتن حقّ است. «يَعْبُدُ آباؤُنا»
9- خانواده در عقايد و باورهاى انسان، نقش مهمى دارد. «يَعْبُدُ آباؤُنا»
10- عناد و گردنکشى در برابر حقّ، درد بى‌درمان است. تمام انبيا با معجزه به سراغ مردم مى‌رفتند، ولى لجاجت برخى مردم سبب مى‌شد که همواره معجزه‌ى تازه‌اى که طبق هوس آن‌ها باشد از پيامبران درخواست کنند. «فَأْتُونا بِسُلْطانٍ مُبِينٍ»