1- گرچه انسان‌ها همه در شکل و ظاهر يکسانند، اما دليل بر اين نيست که در باطن و معنويّت نيز يکسانند. إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ ...
2- الگوها و مربيّان بايد با تربيت پذيران، در شرايط همسان باشند. (آنچه نقطه‌ى قوّت انبياست، در نظر بعضى نقطه‌ى ضعف بود. اگر پيامبران از خود انسان‌ها و داراى نيازها و غرايز و مشکلات انسانى نبودند، نمى‌توانستند مربى و الگوى انسان‌ها واقع شوند.) «بَشَرٌ مِثْلُکُمْ»
3- پيامبران، در باره خود غلوّ نمى‌کردند و مى‌گفتند: ما انسانى مثل شما هستيم.
«إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُکُمْ»
4- مقام نبوّت، هديه و منّت الهى است. «يَمُنُّ»
5- معجزه به امر خداست، نه اراده مردم. (حتّى اگر مردم توقع معجزه نداشته باشند، انبيا آن را مى‌آورند) «إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ»
6- توکّل، لازمه‌ى ايمان است. «فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ»
7- مؤمن، از عناد و انکار مخالفان خسته نمى‌شود و با توکّل بر خداوند راهش را ادامه مى‌دهد. «وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 396