1- شهادت، پايان زندگى نيست، آغاز حيات است. بسيارى از زندگان مردهاند، ولى کشتگان راه خدا زندهاند. «بَلْ أَحْياءٌ»
2- شهادت، باختن و از دست دادن نيست؛ بلکه يافتن و به دست آوردن است.
«بَلْ أَحْياءٌ ... يُرْزَقُونَ»
3- کشته شدن، آنگاه ارزشمند است که در راه خدا باشد. «قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ»
4- تصوّر هلاکت و يا خسارت براى شهيد، تفکّرى انحرافى است که بايد اصلاح شود. «لاتحسبنّ»
«1». نهج البلاغه.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 650