1- شادى شهدا به الطاف الهى است، نه عملکرد خودشان. «فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ»
2- شهدا الطاف الهى را تفضّل الهى مىدانند، نه پاداش خون خود. «مِنْ فَضْلِهِ»
3- شهدا از همرزمان خود دل نمىکنند و آينده خوب را به آنها بشارت مىدهند.
«يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ»
4- شهدا زندگى جمعى دارند، به يکديگر ملحق مىشوند و در انتظار ديگران هستند. «يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ»
5- علاقه به سعادت ديگران و ملحق شدن آنان به کاروان عزّت و شرف، يک ارزش است. «وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا»
6- کاميابى شهدا، هميشگى است و هرگز غم از دست دادن نعمتى را ندارند.
«أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 651