1- براى فرمان دادن، به طرف خود شخصيّت دهيد. «لِعِبادِيَ»
بندگى خدا مدال افتخار مومنان است.
«1». ابراهيم، 35- 36.
جلد 4 - صفحه 415
2- ايمان قلبى کافى نيست، نماز، انفاق و عمل صالح لازم است. «آمَنُوا يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُنْفِقُوا»
3- اسلام دين جامع است. رابطه با خدا و کمک به محرومان، در کنار هم و شرط قبولى يکديگرند. «يُقِيمُوا الصَّلاةَ وَ يُنْفِقُوا»
4- مورد انفاق، تنها مال نيست، از هر چه داريم بايد انفاق کنيم. (چه علم و ثروت، چه آبرو و قدرت) «مِمَّا رَزَقْناهُمْ»
5- انفاق بايد از رزق خدا يعنى مال حلال باشد، نه از هر مالى که داشتيم. فرمود:
«رَزَقْناهُمْ» و نفرمود «عندکم»
6- انفاق بايد گاهى پنهان و گاهى آشکارا باشد. «سِرًّا وَ عَلانِيَةً»
7- از فرصتها استفاده کنيد. مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ ...
8- اگر دنبال تجارت هستيد در دنيا با خدا معامله کنيد، زيرا که در قيامت هيچ داد و ستدى نيست. «يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ»
9- با پول و پارتى نمىتوان از عذاب قيامت فرار کرد. «لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خِلالٌ»