در آيه 6 کفّار مى‌گفتند: معلوم نيست سرچشمه ذکر پيامبر چيست «نُزِّلَ عَلَيْهِ» در اين آيه مى‌فرمايد: شک نکنيد قطعاً خود ما هستيم که ذکر و قرآن را بر او نازل مى‌کنيم و همان گونه که کفّار با تأکيد نسبت جنون مى‌دادند، خداوند با تأکيد بيشترى نزول قرآن و حفظ آن را به ذات مقدّس خود نسبت مى‌دهد.
در اين آيه‌ى کوتاه، شش نوع تأکيد بکار رفته است؛ سه تأکيد براى نزول قرآن که در کلمات «إِنَّا، نَحْنُ، الذِّکْرَ» نهفته شده و سه تأکيد براى حفظ قرآن از هر نوع تغيير و تحوّل که در کلمات «إِنَّا، لَهُ، ل» است که در اصطلاح ادبيات عرب براى اهل فن روشن است.
به گواهى و وعده خدا در اين آيه، هيچ گونه تغيير وتحريفى در قرآن رخ نداده، چنانکه در آيات ديگر نيز اين مطلب آمده است، از جمله آيه 42 فصلت: «لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ» هيچگونه باطلى از هيچ طريقى به قرآن راه ندارد. و اگر رواياتى را ديديم که
جلد 4 - صفحه 444
در آن به تحريف قرآن اشاره‌اى دارد؛ يا جعلى است که بايد بر ديوار زد و يا مراد تحريف در معنا وعمل، تفسير به رأى و سليقه و کنارزدن قرآن شناسان اصلى يعنى اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام مى‌باشد.
علاوه بر وعده خداوند مبنى بر حفاظت از قرآن، مسلمانان از آغاز، قرآن را حفظ کرده ودر نوشتن وحفظ آن جدّى بودند، حتّى آموزش قرآن را مهريه زنان قرار مى‌دادند، در نمازها مى‌خواندند و کاتبان وحى افراد متعدّد بودند که يکى از آنان حضرت على عليه السلام بود وامامان اهل‌بيت عليهم السلام مردم را به همين قرآن موجود دعوت مى‌کردند. به علاوه حديث ثقلين از شخص پيامبر که فرمودند: من دو چيز گرانبها در ميان شما مى‌گذارم و مى‌روم؛ يکى قرآن و ديگرى اهلبيتم، که اين دو هرگز از هم جدا نمى‌شوند و اگر شما به هر دو تمسک کنيد، هرگز گمراه نخواهيد شد. گواه ديگرى بر سلامت قرآن است و به راستى مگر مى‌توان گفت رسالت پيامبر ثابت ولى کتابش متغير است؟!
مصطفى را وعده داد الطاف حق
گر بميرى تو نميرد اين نَسَق
من کتاب و معجزت را حافظم
بيش و کم کن را زقرآن رافضم
در زمينه تحريف نشدن قرآن صدها کتاب و مقاله و تحقيق از سوى بزرگان شيعه تأليف شده است و با کمال تأسّف عقيده به تحريف را به ناحقّ به شيعه نسبت داده‌اند.
قرآن ذکر است، «نَزَّلْنَا الذِّکْرَ» و اعراض از ذکر و قرآن، انسان را به بدبختى مى‌کشاند. «وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْکاً» «1»
قرآن ذکر است و تنها با ذکر خدا دل‌ها آرام مى‌گيرد. «أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» «2»