تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ «9»
بعد از آن به جهت رد انکار و استهزاء معاندين، بيان حقيقت و ثبات قرآن را به وجوه مؤکده مى‌فرمايد:
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ: بدرستى که ما نازل فرموديم قرآن را که ياد کردن مؤمنان است. «ذکر» به معنى شرف نيز آمده، پس معنى آنکه: کتابى که موجب شرف خوانندگان است. وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ: 1- و بدرستى که ما آن را نگهبانيم از تحريف و تبديل و زياده و نقصان، يعنى شياطين جن و انس نتوانند که در آن چيزى از باطل بيفزايند يا چيزى از حق کم کنند به جهت فرمايش خداوند عز و جل (لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ) «1» 2- نگهداريم آن را از تطرق خلل تا روز قيامت به جهت آنکه حجت مکلفان است، به خلاف کتب متقدمه که حافظ آنها احبار و علماء عصر بودند و به سبب وقوع خلاف ميان آنها، راه تحرف در آن باز شد. 3- حفظ آن نمائيم از کيد مشرکين و معاندين، و ممکن نباشد ايشان را ابطال قرآن و کهنه نشود و فراموش نگردد.
در عيون- از حضرت رضا عليه السّلام در وصف قرآن فرمايد: هو حبل اللّه المتين و عروته الوثقى و طريقته المثلى، المؤدى الى الجنّة و المنجى من النّار لا يخلق من الازمنة و لا يغث على الالسنة، لأنّه لم يجعل لزمان دون زمان، بل جعل دليل البرهان و حجّة على کلّ انسان لا يأتيه الباطل من بين يديه و لا من خلفه تنزيل من حکيم حميد. «2»
«1» فصلت آيه 42.
«2» بحار الانوار، جلد 92، باب اوّل، صفحه 14، حديث 6.
جلد 7 - صفحه 87
قرآن ريسمان محکم و دست‌آويز مستحکم سبحانى است، ذکر اين هر دو به عنوان استعاره است، يعنى چنانچه ريسمان و دست‌آويز، سبب نجات از مهالک باشد، همچنين تمسک به قرآن موجب خلاصى از تمام آفات جسمانى و روحانى و دنيوى و اخروى مى‌باشد، و قرآن مشتمل است شريعت خدا را که افضل جميع شرايع است، مى‌کشاند تابعانش را به بهشت، و مى‌رهاند از آتش، کهنه نشود از مرور زمانها و کثرت تلاوت بر زبانها، زيرا مخصوص به زمانى نيست، بلکه قرار داده شده در همه وقت دليل برهان و حجت بر تمام افراد انسان، نيايد هيچ باطلى از پيش و عقب او، يعنى از هيچ جهت باطلى به آن راه نيابد، از طعنه طاعنان و تأويل مبطلان، يا پيش از او کتابى نيامد که باطل کند آن را و بعد از او هم کتابى نخواهد آمد، نازل شده از جانب حکيم حميد.