تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَقالُوا إِنَّما سُکِّرَتْ أَبْصارُنا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ «15»
لَقالُوا إِنَّما سُکِّرَتْ أَبْصارُنا: هر آينه از غايت عناد و تشکيک در حق گويند اينست که بربسته‌اند ديده‌هاى ما را و چشم بندى کرده‌اند، و در اين صورت در خارج وجود ندارد. به قول ابن عباس، ضمير «ظلوا» راجع است به
جلد 7 - صفحه 90
ملائکه آيه سابقه (لَوْ ما تَأْتِينا بِالْمَلائِکَةِ) «1» يعنى اگر درى از درهاى آسمان بگشائيم و هميشه ملائکه بر آن بالا روند و پائين آيند و کفار آن را بر وجه معاينه مشاهده کنند، گويند چشمهاى ما را بسته و خيره ساخته‌اند. بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ:
بلکه ما گروهى سحرشدگانيم، يعنى محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ما را جادو کرده، چنانکه در ظهور آيات ديگر مى‌گفتند ما را چشم‌بندى نموده‌اند به سحر.
نکته: در کلمه حصر و اضراب، دلالت است بر اصرار آنها به آنکه هر چه مى‌بينند حقيقتى ندارد، بلکه خيالى و وهمى و مخيل به نوعى از سحر.