تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ «26»
چون حق تعالى ذکر احيا و اماته و نشأه ثانيه را فرمود، در عقب آن بيان نشأه اولى را فرمايد:
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ: و هرآينه بتحقيق ايجاد نموديم و آفريديم انسان را يعنى «آدم» را. مِنْ صَلْصالٍ: از گل خشکى که به دست زدن صدا کند. مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ: از گل متغير سياه رنگ بوى گرفته به واسطه زياد بودن در آب، چون لاى که در تک حوض و جوى باشد. شيخ طوسى رحمه الله در تبيان «1» فرمايد: خداى تعالى آدم عليه السّلام را از خاک آفريد به اين وجه که آب بر خاک بارانيد تا گل شد، مدتى گذشت تا گل سياه شد، پس آن را تصوير نمود. «مسنون» به معنى (مصور من سنه الوجه اذا صوره) و آنگاه بگذاشت تا خشک شد و به مرتبه «صلصال» گشت.