مراد از دميده شدن روح خداوند در انسان، جان داشتن و نفس کشيدن نيست، زيرا که حيوانات نيز نفس مىکشند، بلکه مراد اعطاى صفاتى چون خلّاقيّت، اراده و علم، از سوى خدا به انسان است و نسبت دادن روح به خداوند، براى شرافت روح است، نظير بيتاللَّه و شهراللَّه.
سجده فرشتگان بر آدم، يک سجده تشريفاتى نبود، بلکه به معناى خضوع آنان در برابر آدم و نسل او بود. يعنى فرشتگان نيز در خدمت بشر و مسخّر اويند. «1»
«1». تفسير الميزان.
جلد 4 - صفحه 457