تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لَها سَبْعَةُ أَبْوابٍ لِکُلِّ بابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ (44)
لَها سَبْعَةُ أَبْوابٍ: از براى جهنم هفت در باشد به عدد طبقات آن. تفسير برهان «1» از على بن ابراهيم در حديثى از حضرت باقر عليه السّلام روايت نموده اسامى درجات جهنم را با ذکر آيات و پاره‌اى از اشارات، فقط اسامى درکات اينجا نقل شود: اعلاى آن جحيم، دومى: لظى، سومى: سقر، چهارمى:
حطمه، پنجمى: هاويه، ششمى: سعير، هفتمى: جهنم. لِکُلِّ بابٍ مِنْهُمْ جُزْءٌ مَقْسُومٌ: براى هر درى، يعنى هر طبقه را از گمراهان نصيبى است قسمت شده. حاصل آن که هرآينه مختص به طايفه‌اى است، روايات و اقوال در بيان آنها مختلف است.
سيد بن طاوس «2» نقل نموده: وقتى اين دو آيه شريفه بر پيغمبر نازل شد، حضرت گريه شديد، و اصحاب هم گريه نمودند، ندانستند جبرئيل چه آورده، هيچ کس جرئت تکلم نداشت، و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم هر وقت حضرت فاطمه سلام اللّه عليها را مى‌ديد خوشحال مى‌شد. بعضى اصحاب به در خانه رفتند، ديدند حضرت مشغول آسياى جو، و مى‌فرمايد: (وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى)* «3» سلام و خبر به پيغمبر دادند، حضرت بيرون آمد با شمله کهنه که
«1» تفسير برهان، جلد 2، صفحه 346.
«2» تفسير برهان، جلد 2، صفحه 346.
«3» شورى آيه 36.
جلد 7 - صفحه 114
دوازده وصله از ليف خرما داشت. سلمان گريه کرد و گفت: وا حزنا، قيصر و کسرى در حرير و سندس، و دختر رسول خدا چنين کسائى. چون حضرت فاطمه عليها السّلام بر پيغمبر وارد شد، گفت: سلمان تعجب از لباس نموده، به حق خدائى که تو را مبعوث گردانيده، من و على عليه السّلام پنج سال است با پوست گوسفندى روز علف دهيم شتر را و شب فراش سازيم. حضرت فرمود:
اى سلمان، دختر من از پيش روندگان است. بعد جهت گريه را سؤال، حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اين دو آيه را ذکر، حضرت فاطمه عليها السّلام برو در افتاد، گفت: الويل ثم الويل، کسى را که داخل آتش شود.
سلمان گفت: کاش گوسفندى بودم گوشتم را مى‌خوردند و پوستم را مشک مى‌کردند.
ابو ذر گفت: کاش مادرم مرا نمى‌زائيد و ذکر آتش نمى‌شنيدم.
عمار گفت: کاش پرنده و با طيور محشور در صحرا و مرا حسابى و عقابى نبود.
حضرت على عليه السّلام دست به سر با گريه فرمود: واى از دورى سفر و کمى توشه در سفر قيامت، جزا يابند، و در آتش تردد کنند، مريضانى که عيادت نشوند، و مجروحانى که مداوا نشوند، و اسيرانى که رها نشوند، از آتش مى‌خورند و مى‌آشامند، و بين طبقات آتش زير و رو شوند، و به مقطعات نيران ملبس، و با شياطين قرين گردند.
وقتى معصومين و مخلصين به شنيدن آتش چنين گويند، حال سايرين چگونه باشد؟ تا که دستت مى‌رسد قبل از مرگ کارى بکن.