1- هرگونه شايعه‌اى که مايه‌ى ترس و يأس مسلمانان گردد، شيطانى است. «إِنَّما ذلِکُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ»
2- شيوه‌ى ارعاب و تهديد، سياست دائمى قدرت‌هاى شيطانى است. «يُخَوِّفُ»
3- افراد ترسوىِ ميدان‌هاى نبرد، يار شيطان و تحت نفوذ شيطانند. «الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ»
4- مؤمنان شجاع، از ولايت شيطان دورند. «الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ»
5- ترس از خدا، زمينه‌ى فرمان‌پذيرى و ترس از غير خدا، زمينه‌ى فرمان‌گريزى است. «فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ» (با توجّه به آيات قبل)
6- مؤمن واقعى از غير خدا نمى‌ترسد و مى‌داند که ايمان از شجاعت جدا نيست.
«وَ خافُونِ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ»